เคยมีความคิดไว้เมื่อสมัยเป็นนิสิตว่า ยังไงซะเราก็ต้องทำตามอุดมการณ์ทีมันมีมากมายซะเหลือเกินให้มันเป็นความจริงให้ได้ แต่เมื่อเวลาผ่านไป อุดมการณ์และความฝันของเรามันถูกสังคมค่านิยมกลืนหายไป ก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันหายไปไหน จนเมื่อวันหนึ่งเราได้มีโอกาสไปเติมความฝันของตัวเองอีกครั้ง ถึงแม้งานจะหนักแต่ก็มีความสุขมาก ๆ เพราะมันมีอิสระทางความคิดมาก ๆ ในขณะที่ตอนนี้เรากำลังทำตามความคิดของบุคคลอื่นๆ อยู่ อาจเพราะว่าชีวิตเราไม่ได้เป็นอิสระมากนัก คนทุกคนต้องมีกรอบอยู่แล้ว เพียงแต่ว่ากรอบมันหนามากน้อยแค่ไหนก็เท่านั้น สักวันเราคงออกนอกกรอบเหล่านี้ได้